گِل چیز مهمی است!
گویند خدای باری تعالی آدمی از گِل بساخت و روح خویش در او بدمید. لکن نکتهی قابل تامل و یحتمل همان خواستگاه اولیه ی فلسفهی خلقت در این است که ایشان حکما به اقتضای احوالات مبارک که هزار سال سیاه بنی بشری را به آن اشراف نباشد، گِل هر کس، نو به نو، از جایی دیگر برداشت و یقین از همین رو است که علی رغم تشابه بسیار، لکن آدمیان تومنی دوزار با یکدیگر توفیر دارند!
یکی میشود شیخ بهایی،
یکی میشود شیخ پشمالدین!
پ.ن: بوسه بر دست و روی مریدان عزیزم. خودشان می دانند برای چه! :)
نویسنده : شیخ پشم الدین قزلباخی ; ساعت ۱۱:٤۸ ق.ظ روز دوشنبه ۱ اسفند ۱۳٩٠
تگ ها :
نظرات ()
